2018-жылдын 31-майында Ыйык-Воскресенск кафедралдык соборунун Руханий-агартуу борборунун конференц-залында Россиянын Чоң адабий сыйлыгынын лауреаты (2002), Патриархтык адабий сыйлыгынын лауреаты (2012), Россиянын жазуучулар союзунун мүчөсү, жазуучу Виктор Николаевич Николаев менен чыгармачыл жолугушуу өттү.
“Кызыл жылдыз” орденинин кавалери, Ооганстандагы согуштун катышуучусу, Спитактагы, Сумгаиттеги, Тбилисидеги, Тоолуу Карабахтагы атайын операциялардын катышуучусу, оор контузиядан жана оор операцияларды баштан өткөргөндөн кийин (чыкый үлүшүнүн рагы), Виктор Николаев 1993-жылдан тартып динге берилип, чиркөөдө алтарчы болуп кызмат кылып калган. 1999-жылы өзүнүн биринчи “Жардамдагы тирүү жан” (Ооганчынын каты) документалдык повестин жазган.
Виктор Николаев “Орус жазуучулары Орто Азияда” долбоорун ишке ашыруунун алкагында епархияга келди. Долбоор Борбордук Азиядагы православ калктын арасында заманбап орус православ адабиятын популяризациялоого, окурмандан аудиториясын заманбап православ адабиятынын жаңылыктары менен тааныштырууга багытталган.
Жазуучу менен жолугушууга ыйык Владимир мектебинин жогорку классынын окуучулары, Бишкек, Беловодск жана Чүй-Токмок округунун дин кызматкерлери, епархиялык башкармалыктын кызматкерлери, храмдын мүчөлөрү келишти.
Катышуучуларга көңүл буруп келгендери үчүн ыраазычылык билдирип, Виктор Николаевич өзүнүн сөзүн деп баштады: “Бул лекциялык сөз эмес. Бул жашоо жөнүндө аңгемелешүү. Мен жазуучу болбой туруп, кантип жазуучу болуп калганым тууралуу болот”.
Согуш аракеттеринин отунда болуп келген адамдын эки сааттан ашык ачык жана кызыктуу айтып берген аңгемелери, анын жашоо тажрыйбасы адабий чыгармачылыкта чагылдырылган; анын чыгармаларында Николай Викторович жашоо жолунда кезиктирген, ойдон чыгарылбаган адамдар камтылган. Аудитория менен болгон монологдун башкы мааниси – “Азап-кайгы канчалык күчтүү болбосун, адам кудайдын жардамы менен дайыма адам бойдон калат. Эң коркунучтуу кырдаалда дагы, башкы кыймылдатуучу жана куткаруучу күч сүйүү болуп саналат, ал эми кереметтүү куткарууну тартуулаган улуу сөз – кечир сөзү болуп саналат”.
Жолугушуунун аягында Виктор Николаевич князь Владимир мектебинин китепканасы үчүн өзүнүн китептерин белекке берди: «Жардамдагы тирүү жан» (Ооганчынын каттары) (1999) — документалдык повесть, «Муундан муунга» (2003) — документалдык повесть, «Атасыздык» (2009) — документалдык повесть, «Негизги тууралуу ойлонуу убактысы» (Шамордин окуялары) (2011).
